1994-cü il 14 fevral…
Qarlı, şaxtalı, dumanlı bir gün. Amma həmin günün soyuğu yalnız havada deyildi — o, həm də tariximizin ən ağır səhifələrindən birinə yazılmışdı.
1994-cü ilin fevralında Azərbaycanın qərb və şimal-qərb cəbhəsində, Murovdağ istiqamətində şiddətli döyüşlər gedirdi. Strateji əhəmiyyətə malik bu yüksəkliklər uğrunda tərəflər arasında amansız toqquşmalar baş verirdi. Murovdağı nəzarətdə saxlamaq yalnız bir mövqe üstünlüyü deyil, bütöv bölgənin taleyinə təsir göstərən hərbi üstünlük demək idi.
O dövr müharibənin ən çətin mərhələlərindən biri idi. Dağlıq relyef, dizə qədər çatan qar, kəskin şaxta, güclü külək və məhdud təminat şəraiti döyüşləri daha da ağırlaşdırırdı. Hər addım ölüm təhlükəsi, hər yüksəklik isə qan bahasına əldə olunan mövqe idi.
Lakin bütün çətinliklərə baxmayaraq, Azərbaycan əsgəri geri çəkilmədi. Onlar mövqeləri qorumaq, torpağı əldən verməmək üçün misilsiz fədakarlıq göstərdilər. O yüksəkliklərdə yalnız silahlar deyil, iradələr toqquşurdu.
Həmin günlərdə Murov və ətraf yüksəkliklərdə ağır itkilər verildi. Onlarla, yüzlərlə hərbçimiz şəhidlik zirvəsinə ucaldı. Xalqın yaddaşında bu hadisələr həm böyük faciə, həm də əsl qəhrəmanlıq nümunəsi kimi yaşayır.
Bəzən “1501 şəhid” ifadəsi də məhz həmin dövrün ümumi ağrısını və itkilərinin miqyasını simvolizə etmək üçün işlədilir. Bu rəqəm təkcə statistika deyil — hər biri bir ailənin övladı, bir ananın ümidi, bir xalqın igid oğulları idi.
14 fevral 1994-cü il Murovdağ döyüşləri — bu tarix həm itki, həm də iradə günüdür. Qarlı zirvələrdə yazılan o qanlı səhifə Azərbaycan əsgərinin mətanətini, Vətənə sədaqətini və sarsılmaz ruhunu gələcək nəsillərə miras qoydu.
Şəhidlərimizin xatirəsi daim ehtiramla anılır. Onların ucaldığı zirvə artıq təkcə Murovdağ deyil — xalqın qəlbidir.
